Takunyalı Führer

"Öyle horozlar vardır ki öttükleri için güneşin doğduğunu zannederler."

Kitap böyle başlıyor. Ardından da baş kahramanının çocukluktan şimdiki krallık dönemine kadar olan hayatıyla ilgili bir derleme sunuyor okurlarına Ergün Poyraz. Ve bunu üç yıldır evi haline gelen cezaevindeyken, tutuklu haldeyken yapıyor. İsim ve kapak seçimi zaten harika. İçinde ise gündemi (sorgulayan bir zihinle) takip eden herkesin az çok bildiği ya da unutmuş olsa da hemen hatırlayacağı gerçek örnekler var. Elbette örneklerin konusunu ağırlıklı olarak yolsuzluklar, özgür sesler üzerinde kurulan baskı ortamı, bölücülerle, terörist devletlerle ve cemaatlerle yapılan işbirliği oluşturuyor. Yani okuduğunuz kitabın zaten yüzde 90'ını biliyor olabilirsiniz, ama yine de topluca hatırlamakta yarar var. Bugünkü kabinenin, servetleri alıp yürüyen ama devlete beş kuruş vergi vermeyen iş adamlarının, din sömürüsüyle insanları soyup soğana çeviren organizasyonların, yanardöner medya üyelerinin isimlerini ve onlarla ilintili olayları hatırlatmak açısından yararlı bir kitap bence.

Ama burada da göreceğiniz üzere başta Ahmet Hakan olmak üzere birçok yazarın da karalama kampanyasına maruz kalan bir kitap Takunyalı Führer. Ahmet Hakan'la yazarın karşılıklı olarak birbirlerinden pek hoşlanmadıklarını kitabın 87. sayfasından da anlayabiliyoruz. O yüzden belki de Ahmet Hakan'ın yazısı anlaşılabilir. Yandaş medyada zaten farklı bir sesin çıkması mümkün değil. Ama Tufan Türenç'in yorumuna şaşırmıştım mesela. Ergün Poyraz'ın tarzıyla ve kitapla ilgili benim de eleştireceğim bir nokta var, ama kitabın pespayelik ve rezillik olduğunu hiç de düşünmüyorum. Yine de RTE'nin soyu sopu, iyi futbol oynayıp oynamadığı, Kuran dersinden aldığı notun, annesi ve babasıyla ilgili yazarın öznel psikolojik çözümlemelerinin falan beni hiç ilgilendirmediğini söyleyebilirim. Bir de söylenti niteliğinde birtakım açıklamalar var ki eminim siyaset kulislerinde almış başını giden dedikodulardır, ama en nihayetinde dedikodu olduğu için yazılması doğru mu tartışılır. Tabi yazarın üslubunu da biraz Emin Çölaşan'a benzettiğimi söylemeliyim. O yüzden seveni çok olduğu gibi nefret edeni de bol olacaktır. Yine de genel olarak bakınca bu kitabın adamın yarattığı hayal ürünü bir hikaye olmadığı açıkça anlaşılıyor. O yüzden üslupla veya bazı yerlerdeki abartılarla ilgili eleştirileri de haksız yere suçlanarak 3 senedir cezaevinde tutuklu olan bir yazarın ruh haline bağlamak gerek bence. Aslında çok da zor değil yazarın satırlarına yansıyan o nefreti ve öfkesini anlamak!

Yine de anlamanın en iyi yolu öncelikle kitabı okumak olacaktır. Okuyup kendi kararınızı kendiniz verebilirsiniz. Sırada Hanefi Avcı'nın Haliç'te Yaşayan Simonlar kitabı var. Nedense hiçbir yerde bulunamıyor! Ama Internet üzerinden almanız mümkün. Bir de Takunyalı Führer'e başladığım Pazartesi günü şu haberi gördüm ve bizim Führer'in maceralarını o gazla okudum. Belki de ondan daha çok sevmişimdir kitabı ve "helal olsun" diyorumdur yazarına. Tez zamanda kaleminin özgür bırakılması dileğiyle...

Emre Kıramer'in "Makas"ı

Çıraklıktan yetişme Erdem Kıramer'in genç ve yaratıcı oğlu Emre Kıramer'in projesi olarak hayata geçirilen Makas kuaför salonlarının Nişantaşı şubesindeydim az önce. Hani Musafir yazımda bahsettiğim şu şehir etkinlikleri çeklerinden birini kullanmak üzere gittim. Grupanya'dan aldığım indirimli manikür-pedikür çekini kullanmaya gittiğim Makas'tan ve benimle ilgilenen Yudum'dan (ne güzel isim değil mi?) inanılmaz memnun kaldım.

Erdem Kıramer'in lüks kuaför salonlarının aksine Makas şubelerinin ekibiyle ve tarzıyla genç ve dinamik ve hiçbir gösterişi olmayan şubeleri bulunuyor. Ama kullanılan ürünlerin hepsi Erdem Kıramer kuaförlerde de olan ürünler. Yani anlayacağınız salonları süsleyip, papyonlu garsonlarla müşterilerine servis vermek yerine aynı ürünlerle, daha sade bir ortamda, genç ve eğitimli bir ekiple ve çok daha uygun fiyatlarla hizmet vermeyi tercih etmiş Emre Kıramer. Zaten kuaför salonlarındaki en büyük lüksün güzel boyanmış ve istdiğiniz modelde kesilmiş saçlar olduğunu düşünüyormuş. Kendisiyle kesinlikle aynı anlayışta olduğumu söylemeliyim. Formattan çok içeriğe önem verenler için ideal bir yer burası. Her şubesinde aynı kalitede hizmet alacağınızı bilerek salondan içeri girmek de büyük bir artı bence. Tabi bir de uygun fiyatlara satın alabileceğiniz doğallığın ön planda olduğu hizmetiyle ünlü bir yer Makas zinciri.














Örneğin, manikür ve pedikürde Avrupa ve ABD'de uygulanan tırnakları itme yöntemini uyguluyorlar. Tırnak etlerini itmenin, kesmekten çok daha sağlıklı ve uzun ömürlü bir manikür yöntemi olduğunu düşünüyorlar. Saç boyası olarak kullandıkları ürünler de saça en az zarar veren maddelerden oluşuyormuş. Dolayısıyla belki diğer kuaför salonlarından biraz daha uzun sürebilir işleminiz ama saçlarınızın yapay işlemlerden geçmeyeceğine de emin olabilirsiniz. Eğitimli personel demiştim ya hani, orada da gerçek anlamda bir eğitmden bahsediliyor. Tünelde bulunan Erdem Kıramer Akademi'de eğitim alan çalışanlar, gereken yetkinlik seviyesine ulaştıktan sonra Makas salonlarında çalışmaya hak kazanıyorlarmış. genellikle 30 yaşın altındaki bu ekibin yalnızca yaptıkları iş değil, müşteriyle kurdukları iletişim de gözleniyor, ona göre yeterliliklerine karar veriliyormuş.

"Mahallenizin kuaförleri kadar ucuzuz ama Erdem Kıramer kadar kaliteliyiz" diye yola çıkan Makas'ın şubelerinin ve Yudum gibi çalışanlarının daha da çoğalmasını diliyor, yetenekli anne (İpek Kıramer)-babanın işletmeci oğlunun bu yaratıcı fikrini de tebrik ediyorum.

Makas'ın tüm şubeleri için telefon numarası: 0-212-287 33 04.

Kendinizi güvenle Akademililerin ellerine bırakabilirsiniz. :)
İyi hafta sonları..

Kolyekolik ile IKEA Turu

Bu aralar beni kah Mudo Concept'te kah Tepe Home'da kah Ikea'da bir gün mutfak eşyaları, bir gün ayakkabılık, bir gün yataklı kanepe bakarken görmeniz mümkündür. Komple yenilenme modundayım ya hayırlısı olsun bakalım. (Bu arada bu aralar pek fazla "hayır"lı cümle kurar oldum, bilmem nedendir. Sürekli "hayır"lı cümleler tekrarlamak hayır getirir mi dersiniz?)

Bugün de Ongun'dan arabayı kapan Kolyekolik ile Ikea'daydık. Yeni eşyalardan çok yeni fikirler aldığımız bu turu bir salata kasesi ve birkaç saklama kabıyla kapattım ama İso'cumla ayrıca giderek birkaç parça daha kapma planları da yaptım tabi. Üstüne de oturup İsveç köftelerimizi götürdükten sonra bir mola da Dido'nun serin arka balkonunda verdik.

O sırada daha önce blogunda gördüğüm bu şirin kolyenin de gerçeğini gördüm. Gerçeğine de bayıldım. "Ne tatlıymış, kot ve beyaz bluz üstüne ne hoş durur," falan gibi bir konuşma geçti aramızda. Sonra balkonda sohbet ettik ve ben eve döndüm. Ikea poşetimi boşaltırken bir baktım salata kasesinin içinde kolyem bana göz kırpıyor. Dido hangi arada onu oraya koydu bilmiyorum ama evde kendisini görür görmez kocaman bir sevinç çığlığı attım. Kolyekolik'in ellerinin dert görmemesini ve ilk görüşte aşk yaşadığım kolyemle aramda uzun ömürlü ve sağlıklı bir ilişki olmasını diliyorum. Hatta hemen üstümdekileri çıkarayım da kolyeme uygun bir şeyler giyeyim bari. :)














Teşekkürler Dido'cuuuummm!!

Musafir

Pazar akşamı Dido-Ongun ikilisinin cazip teklifi üzerine Musafir Hint lokantasını denedik. Benim için ayrıca nostaljik de bir gün oldu, çünkü tam da orada şimdiki Point Hotel'in yerinde bulunan Taksim Plaza Otel'de tam sekiz ay yaşamıştım. İstanbul'a ilk geldiğim yıl olan 1999'da sevgili bankamın MT'si olarak sekiz ay sefa sürmüştük orada. Krallar gibiydim o yıl. Çarşaf çarşaf ticket'lar, sekiz ay otel konaklaması, sabah akşam Taksim ile Etiler eğitim merkezi arasında servis ve neredeyse sıfıra yakın sorumlulukla sekiz ay eğitim alıp, staj yapmıştık. Çok keyifli aylardı ve her şeyin bu kadar güzel ayarlanmış olması İstanbul'a alışma sürecimi de çok kolaylaştırmıştı. O sıralar İso'cum da İstanbul'a yeni gelmişti (benden bir ay önce). Ortaköy'de bir artı bir ev tutmuştu kendine. Onun çalışmaya başlayıp, kira, ev giderleri ve diğer masraflarını düşündüğü dönemde ben güzel bir maaş alıp, neredeyse hepsini gezme-tozmaya harcayıp, üstüne güzel de bir miktarı depoluyordum. İyi ki de depolamışım zaten, böylece ona güvenerek de zamanı geldiğinde "tieeeeyyt, yeter artık banka falan istemiyorum" diyerek attım kendimi dışarıya. Bereketli paracıklarım da baya bir süre idare etmişti beni. Hatta Ongun bir ara "İmge'nin bitmeyen Hasandağ'ı," derdi benim banka hesabıma (hani hazıra Hasandağ dayanmazmış ya o manada). :)














Neyse, dönelim konumuza. Hint yemeklerine bayıldığımızı daha önce söylemiştim. Şahsen benim favorim Dubb. Musafir'in de neredeyse birinci sırayı paylaşacak kadar iyi, ama kıl payıyla listemin ikinci sırasında olduğunu söylemeliyim. Dido-Ongun zaten Şehir Fırsatı kuponlarını kullandıkları için onlara sekiz ayrı tabaktan oluşan iki kişilik fiks bir menü geldi. Biz de Paneer Makhani, Chicken Tikka Masala, sarımsaklı nan ve sebzeli biryani söyledik. Hepsi de gerçekten çok lezizdi. Dubb'ı aratmıyordu bile diyebilirim. Menüdeki yemekleri daha detaylı incelemek için buraya tıklayabilirsiniz. Peki, neden Musafir'i ikinci sıraya yerleştirdim o zaman derseniz, bir keresinde eve sipariş verdiğimizde gelen yemeklerin kalitesinden ve porsiyonlarından çok memnun kalmamıştım da ondan! O yüzden biraz not kırdım kendilerinden, ama Pazar günü yediğimiz her şey çok güzeldi. Üstüne zencefilli çay ikram etmeleri de hoş bir jestti doğrusu.

Merkezi yeri ve leziz yemekleriyle Taksim'e gittiğinizde aklınızda bulunsun diyebileceğim yerlerden biri Musafir. Havaş'ın karşısındaki ara yolda bulunan Crystal Otel'in hemen altında, Talimhane metro çıkışının olduğu yerde. Rezervasyon için: 0-212-235 27 41

Şimdiden afiyet olsun.

Not: Bu arada Şehir Fırsatı demişken, Markafoni'yle başlayan indirim çılgınlığı şehir fırsatlarının sunulduğu sitelerle birlikte daha da çılgın bir hal aldı. Size de bu siteler ocağımıza incir ağacı dikecek gibi geliyor mu? :) Şehir Fırsatı, Markafoni, Limango, Grupfoni, Grupanya derken her sabah her sabah Pavlov'un denekleri misali dilim dışarıda fırsat maili bekler oldum! Kesinlikle süper indirim fırsatları sunuyorlar. Bir de benim gibi depolama merakı olan biri için genellikle 3 ay kullanım süresi olan bu çekler daha da ilgi çekici oluyor. "Dursun bir köşede, illa ki kullanılır," diyerek her gördüğü şeyi alası geliyor insanın. Bu Cuma günü onlardan birini kullanmak üzere Erdem Kıramer Makas kuaföre gideceğim mesela. Aklım Sortie'deki Brezilya restoranının menülerinde kalmadı değil. Bir de epilasyon ve masaj kampanyaları feci güzel görünüyor gözüme, ama nereye güvenebileceğime karar vermediğim için henüz o kategoriye bulaşmadım. Markafoni'de ev dekorasyonu ve kozmetik ile ilgili kampanyalar da itinayla takip ediliyor. Bu gidişle dalga geçtiğim ve sorunlu insanlar olarak etiketlendirdiğim alışveriş manyaklarından olmam işten bile değil. Sigarayı bırakmış insanım ben, bunlardan da kurtulabilirim! Hadi bakalım İmge, göster iradeni, önümüzdeki 10 gün boyunca indirim maillerine bakmak yok! :)

ODTÜ'den Yaratıcı Mezuniyet Pankartları

ODTÜlü öğrencilerin 2010 Diploma Töreni'nde taşıdıkları pankartları inanılmaz yaratıcı ve esprili buldum. Okulum diye övüyorsam namerdim, ama bayıldım ben bu 2010 mezunlarına! :) Kendilerine kocaman bir aferin yolluyor ve sizleri bölümlerin pankartları arasından seçtiğim örneklerle baş başa bırakıyorum:

Psikoloji














Uluslararası İlişkiler














Maden Mühendisliği














İnşaat










Elektrik & Elektronik Mühendisliği














Kimya














Endüstri Mühendisliği














Biyoloji














Matematik

İmge & İso 6. Sezon :)

14 Ağustos 2010... İso'cumla birlikte evli olarak geçirdiğimiz 6 güzel yılı kutlama zamanı.

Baş başa güzel bir yemek için tercihimiz Wanna oldu. Ve gerçekten baş başaydık!

"İso'cum benim için restoran kapatmana hiç gerek yoktu ama, abartmışsın yine." :)

Büyük olasılıkla Ramazan ve sıcak havaların birleşmesiyle birlikte henüz tatilciler dönmediği için hâlâ boş olan İstanbul'un etkisiyle saat 20.00'de Wanna'ya gittiğimizde bizden başka kimsecikler yoktu. İlk başta biz bile korkmuştuk çok sıcak olabilir diye ama iyi ki atmışız kendimizi dışarı, çünkü tıpkı 6 yıl önceki o muhteşem akşamda olduğu gibi muhteşem bir hava vardı yine dün gece. Wanna'nın püfür püfür esen ve çok keyifli bir ambiyansı olan dış mekanında istediğimiz masaya kurulduktan sonra daldık Vietnam, Çin, Thai ve Japon usulü yemeklerinden oluşan mönüsünün içine. Başlangıç olarak söylediğimiz avokado ve yengeçli roll'lar ve yılan balıklı (unagi) sushi'ler çok başarılıydı ama Vietnam usulü spring roll için aynı şeyi söyleyemeyeceğim. Ama ana yemeklerin ikisi de birbirinden lezzetliydi. Yer fıstığı soslu dana satay ve kocamın favorisi tatlı ekşi soslu tavuk ile geceyi kapatırken ağzımız kulaklarımızdaydı. Hatta satayın yanında gelen sosun şimdiye kadar yediğim en lezzetli yer fıstığı sosu olduğunu söyleyebilirim. Bu arada bunların yanında Egeo Cabernet Sauvignon da masamızın baş konuğuydu.














Gökdelenler arasında huzurlu bir kaçamak için Wanna'yı kesinlikle öneriyorum. Ama bu huzuru ancak bu dönemlerde yaşayabilirsiniz, unutmayın! Servisi için yorum yapmam doğru olmaz çünkü sadece biz ve gece 21.30 gibi gelen iki masanın dışında kimsecikler olmadığı için elbette ilgili, güleryüzlü ve hızlı bir servisle karşılaştık. Ama yoğunluk olsaydı ne olurdu bilemiyorum. Yine de lezzetli Uzakdoğu yemekleri ve güzel müziklerine kendinizi bırakıp kurulun Kanyon'un teraslarından birinde yer alan Wanna'ya. Her gün 17.00'den itibaren açık olan restoranın bahar ve yaz akşamlarında güneşi batırmadan önce yapacağınız "chill-out sessionlar" için de çok uygun olduğunu söyleyebilirim. Bir de Wanna'nın bir gece kulübü olarak hizmet verdiğini de hatırlatmak isterim. Yemek sonrası geceyi uzatmak isteyenlere duyurulur. Biz ne yaptık derseniz: bu esintili havayı kaçırmayarak yemekten sonra kendimizi balkonumuza atıp güzel bir keyif nargilesi yaktık. Şiirli postumdan sonra aldığım beğeni dolu mesajlardan dolayı gaza gelerek bu yazımı da bir dörtlükle tamamlamak istiyorum:

Tüttürürken nargilelerimizi
Yaptık geçen yılların muhasebesini
Dedik altı yıl az gelmiş İmge & İso'ya
Darısı onlara, yirmilere, altmışlara!

Evlilik yıldönümümüz kutlu olsun, İso'cum. Her geçen yıl bizi daha mutlu, daha coşkulu, daha tutkulu ve daha aşık yapsın. Kutlamalarımız çok bol olsun!
(Dur, salona gelip de bir öpeyim seni bunun üzerine artık. :) )

Bir Ankara Şiiri

Perşembe günü düştük yola.
Bolu'da verdik bir mola.
Höpürdettik köpüklü Gönül Kahvelerimizi.
Kapattık fincanı, hayırlar ola.

















Cuma günü mis gibi anne kahvaltısı balkonda,
Ardından anne kahvesi içtik mi yayılıp koltuklarda,
Âşık İmge der ki sefa diye buna denir.
Annelerin evinde rejim olmaz, önüne gelen her şey yenir.

Sonra kalkıp gidilir Aynur&Rafet ikilisine,
Biraz da sohbet edilir Yakup zillisiyle,
Burada da yersen mis gibi Sim Dondurma'yı
Artık bir süre unutacaksın zayıflamayı.

Akşam beyin tutturur Kıtır diye,
Adını duyunca dönersin sevinçten deliye,
Özlemişsindir loş ortamını, müziklerini ve biralarını,
O sıcağa rağmen demezsin "ne işim var burda" diye















Cumartesi her şey daha da sefa,
Kahvaltıda yanında iki anne iki de baba,
Bir sofra da çay saatinde kurulur
Kolyekolik'in anne-babasının mekanında

Âşık İmge her yere gider makinesiyle
Ama feci hayıflanır neden orada da resim çekmedim diye
F.B. öyle bir sofra hazırlamıştır ki bizlere
Kolyekolik uyarmadan edemez "İmge arada nefes almayı unutma" diye.















Akşam uğurlayacağız bizim askeri
Kuzen büyümüş de olmuş Türk neferi
Hayırlı tezkereler olsun Mehmetçik sana
Tez zamanda gidip dön de yapalım bir kutlama daha



Pazar günü yine bekler bizi yollar
Küçük Kadın'dan alındı sandık, Arzu Teyze'den ise eski plaklar
Beyim dedi ki sırada pikap varmış alınacak
Vay benim halime, eskici dükkanına döneceğim bu gidişle, a dostlar!

Deniz dalgasız olmaz,
Güzel sevdasız olmaz,
İmge & İso'nun maceralarına
Nazar değmezse olmaz.















Giderken dümdüz yolumuzda
Geldi çarptı bir trafik canavarı arabamıza
Dedi kafam dalgın, kusura bakma
Bir de yavuz hırsız çıktı ki dedik hoppala!

Mıstık'ın arka kapısı göçer
Mübarek İnci Su minibüsü değil adeta biçerdöver!!
İmge & İso döner İstanbul'a, gönderir Mıstık'ı bakıma
Son olarak İnci Su'dan su almayın derler tüm Ankaralılara.

Damacana dibin kara
Seninki benden kara
İnci Su'dan su içer isen
Alır benim gönlüm yara!

(Not: Kahvaltı sofrasındaki resme tıkladığınızda açılmıyorsa bilgisayarınızın ayarlarıyla oynamayınız. Blog sahibesi güzel çıkmadığı için bu resmi böyle koymayı uygun görmüştür.)

İlk şiir denememi beğenmişsinizdir umarım. :)
İyi haftalar!

Gündelik Yaşamın Küçük Kahramanları

Denedim Biliyorum sitesinden gelen birkaç ürün eşantiyonundan sonra fark ettim ki onlar hakkında hiçbir şey yazmamışım. Ama tiyatro, sinema, gezi yazısı arasında "Arkadaşlar bir İpana diş macunu denedim ki sormayın. Tam dişinize göre!" diye yazmam biraz abes olur diye düşündüm doğrusu. "Ya da bugün dağ gibi biriken bulaşıklarımı bir damlacık Pril'le erittikten sonra İş Sanat'taki sergiye gittim," demek! Yani kısacası Pril'le yaptıklarım değil, İş Sanat'ta gördüklerimin sizi ilgilendirebileceğini düşünüyorum.

Ama yine de deterjan, şampuan, diş macunu, deodorant, vs. gibi ürünlerin aslında hepimizin hayatındaki küçük kahramanlar olduklarına karar vererek bu yazıyı onlara ayırmaya karar verdim. İşte benim küçük kahramanlarım:

* Ariel Dağ Esintisi - Daha önce bu yazımda da bahsetmiştim kendisine bayıldığımdan.. İnanmayacaksınız ama konsantre bücüre bile alıştım. :)

(Ariel Leke Çıkarıcı'dan ise hiç memnun kalmadım. Memnun kalmamakla kalmayıp bir de İso'cumun çok sevdiği merserize kazaklarından birini de hakladım. Bir de üstüne üstlük "sürekli bu kazağı giyip duruyorsun, artık birilerine vereceğim bak ona göre" diye söylenip duruyordum. Bunun ardından kazağın üstüne çamaşır suyu sıçramış gibi bir görüntü oluşunca durumun gerçek bir kaza olduğunu da anlatmak biraz zor oldu tabi! Olay mahallinde (yani banyoda) zanlı (yani ben) ve suç aleti (yani leğen ve Ariel Leke Çıkarıcı) olarak öylece kalakaldık!)

* Cif Elmalı Bulaşık Deterjanı - ama Fairy de feci merak ediliyor ve denenecek.

* Mr Muscle lavabo açıcı - vazgeçilmezler arasında

* Domestos (kar beyazı) - her eve ve ıslak alanların neredeyse her yerine lazım!

















* Nivea Double Effect Mor Düşler Deodorant - Nivea'nın diğer hiçbir ürününü kullanmamakla birlikte (yıllar önce Essporto'da kullandığım vücut losyonu ya da duş jelinden dolayı başıma tuhaf bir sorun gelmişti; firma çok ilgilenmiş ve sorunla ilgili bana dönmüştü ama o zamandan beri Nivea ürünleri beni korkutur) bu ürüne bayıldım. Kokusu ve kalıcılığı süper.

(Bu arada Galatamoda'da peynir ekmek gibi dağıtılan Migros'tan Rexona Reward alışverişine indirim kuponlarını kullanmak için Migros'a gidip üzerindeki kodun geçersiz olduğunu öğrendiğimde gözümdeki Unilever imajı alt üst oldu. Buna rağmen Beren Saat'li reklamların etkisiyle öyle bir ürün deneme isteğiyle dolup gitmişim ki Rexona'nın ufak çanta boyunu aldım. Yeterince kalıcı değil, ama gerçekten de terlemeyi önlüyor - ki bu beni çok tırsıtır! Bir de hafif beyazımsı bir tabaka oluşuyor gibi sürülen yerlerde. Eyvah eyvah, huylanıp da kaşınmaya başlarsam Rüyanız Hayrolsun Teyze'ye dönebilirim korkusuyla Nivea'ma dönüyorum hemen!)

* Hacı Şakir Lavantalı Sıvı Sabun - ailecek kokusuna hastayız! Ve bende her zaman klasik beyaz kalıp sabun da bulunur. Bazı konularda klasik bir kadınım ne de olsa...

* Şampuan olarak aylardır kullandığım John Frieda'dan çok memnun olmama rağmen sıkıldığım için yeni bir şampuan denemeye karar verdim ve bitkisel olduğu için Otacı aldım. Hiç tarzım değildir memnun olduğum bir ürünü değiştirmek. Bundan sonra da hiç tarzım olmamaya devam edecek. Eczaneden aldığım ilaçlı bir karışımla saçımı yıkıyormuşum gibi tuhaf bir his oluşuyor her kullanışımda. Kokusuna ve dokusuna hiç bayılmadım. Bir de en büyük boyundan almışım! Bir de kremli şampuan aldığımı görmeyip üstüne bir de kremini almışım! Of ki ne of! Hazır bir iki kez kullanılmışken paketleyip temizliğe gelen kadına vereceğim Ramazan paketinin içine sıkıştırsam mı diyorum ama ramazan paketinde şampuanın ne işi var, değil mi?!

Değizmezlerim olarak aklıma gelenler bunlar. Geri kalan temizlik ürünlerini seçerken o an için burnumun ya da Money Card kampanyalarının beni götürdüğü yere gidebilirim.:)

Artık içimdeki domestik kadını çıktığı yere geri gönderiyor ve annem, babam ve Dido'yla buluşmak üzere kendimi dışarı atıyorum.

Hepinize iyi hafta sonları...

Çağdaş Tasarımın Usta İsmi: Hüseyin Çağlayan

Geçen hafta Perşembe günü İstanbul Modern'e davetliydim. Bloggerlar için özel olarak düzenlenen Hüseyin Çağlayan Sergisi turuna katıldım. Bu yazımda görsellerini beklediğim bir moda etkinliğinden bahsetmiştim hatırlarsanız. İşte o moda etkinliği Hüseyin Çağlayan: 1994-2010 sergisiydi. Ve bence bir moda etkinliğinin çok çok ötesinde bir şeydi gezdiğimiz. Ya da sadece moda ile ilgili bir etkinlik olarak adlandırmak doğru mu emin değilim. Çünkü benim gözümden bu sergi İstanbul Modern'de sergilenmeye çok uygun bir "çağdaş sanat performansı"ydı.

İstanbul Fashion Week 2010, İstanbul Moda Akademisi (IMA) ve Design Museum işbirliğiyle gerçekleşen bu sergide Hüseyin Çağlayan’ın 1994 ile 2009 yılları arasında ürettiği moda koleksiyonları, enstalasyon ve filmleri bir araya getirilmiş. Çağlayan’ın genetik, teknolojik ilerleme, yer değiştirme, göçmenlik ve kültürel kimlik gibi alanlardaki fikirleri ortaya konuyor.

İngiltere’de iki kez “Yılın Tasarımcısı” seçilen Hüseyin Çağlayan, malzemeleri yenilikçi yollarla kullanışı ve yeni teknolojilere yönelik ilerici tavrıyla tanınıyor. Yani 1970 doğumlu sanatçı moda sektörünün en yaratıcı ve ilerici isimlerden biri. Ayrıca moda koleksiyonlarının yanı sıra enstalasyonlar yapan, kısa filmler yöneten ve sahne performansları için kostümler tasarlayan çok yönlü bir isim.

Sergideki eserler arasında benim en beğendim çalışmalardan biri "Sözlerden Sonra" oldu. Hüseyin Çağlayan “yaşamlarımızın sürekli hareket halinde olmasının belleği ve eve ait objelere olan bağlılığımızı nasıl etkilediğini” sorguladığı bu çalışmasında savaş zamanı evini aniden terk etmek zorunda kalanlardan esinlenmiş. Bunun üzerine koltukların çantalara, masanın eteğe dönüştüğü “giyilebilir, taşınabilir mimari” kavramını yaratmış. Arkadaki ev ortamında gördüğünüz her şey giyilebiliyor!













İkinci olarak yüzleri kapalı boya yapan insanların olduğu çalışmasını beğendim. Ne yaptıklarını bilmeden önlerindeki duvarı beyaza boyayan insanların olduğu Panoramik adlı çalışmasını.













Sonra 51. Venedik Bienali’nde Türkiye’yi temsil eden ve Olmayıp Varolan başlıklı yapıt, süngerimsi bir plastikten yaptığı Hareketsizlik adlı hareketli eseri, Bennu Gerede'nin bir kapsülün içinde İstanbul-Londra arasında yaptığı yalnız seyahatini izlediğimiz Yerden Geçide adlı video çalışması, modanın evrimleşmesini gözler önüne seren Ambimorfik adlı çalışması, açıldığında aradaki Swarovski taşlar görünen uçak kanadı, 15.600 LED ışığın yansıtıldığı o meşhur beyaz elbise (Havadan adlı çalışması) ve 2007 yılında gerçekleştirdiği ve gerçekten hayran kaldığım 111 adlı defilesine bayıldım. Uzaktan kumanda ile podyumda farklı şekiller alan defile gerçekten çok etkileyiciydi, ama Hüseyin Çağlayan için inanılmaz stresli bir çalışma olduğundan eminim! (Ayrıca emin olduğum bir şey daha var: Bu cesur defilenin yurtdışında sergilenmesi çok hayırlı olmuş! Zira "neremizi örtsek daha namuslu oluruz" tartışmalarının yapıldığı bir toplum öyle bir "gelin"i kesinlikle kaldıramazdı! :) )














Bunlar çok beğendiğim için not aldıklarımdı. Diğerlerini beğenmediğim gibi bir anlam çıksın istemem çünkü daha bir çok çalışma var ve biz videoların bazılarını izleyemedik bile.

Gurur duyulacak bir ismi daha yakından tanımanın hepinize iyi geleceğini düşünüyorum. O halde 24 Ekim 2010'a kadar gezilebilecek olan İstanbul Modern'deki bu sergiyi kaçırmamanızı öneririm.

Şimdiden iyi gezmeler.

Not: Bu arada eğer çevirdiğim kitaplar beni o alandaki etkinliklere çekiyorsa kendime süper bir haberim var, çünkü Londra ile başladığım bir gezi kitapları serisinin çevirisine dalmış durumdayım. Çekim Yasası sana sesleniyorum. Beni şimdiden ufak ufak Londra'ya çekmeye başlayabilirsin..:)

İtalya ve Türkiye Arasında Çağdaş Sanatçılar

Yapı Kredi Kültür binasındaki "İtalya ve Türkiye Arasında Çağdaş Sanatçılar" sergisinden gelir gelmez ayağımın tozuyla bilgisayarın başına oturdum. Bu acele niye, diye soracak olursanız da geçerli bir nedenim var. Serginin bitiş zamanı çok yakın: 1 Ağustos Pazar günü bitiyor. Yani bu Pazar. O yüzden buradan görüp de gezmek isteyenler için maksimum zaman yaratmak istedim kendi çapımda.

Doktor kontrolümden sonra Gizem'le Nişantaşı'nda buluşup metroyla Beyoğlu'na gittik. Tam da öğle sıcağında dışarıdaydım bu kez! Saat 12-15 arası! Elbette kafamda mantar şapkamla birlikte! Uzun zamandır merak ettiğim sergilerden biriydi bu ama nihayet son haftasında gidebilme fırsatı buldum.

İtalya Dışişleri Bakanlığı ve İstanbul İtalyan Kültür Merkezi tarafından organize edilen sergide Hüseyin Bahri Alptekin, Pippa Bacca, Fatma Buçak, Danilo Correale, Daniele Galliano, İrem İncedayı, Ali Kazma, Fatih Mika, Aldo Mondino, Şükran Moral, Silvia Moro, Domingo Notaro, Agnese Purgatorio, Sarenco ve Abdullah Aykut Sarıbaş eserleri yer alıyor. Pippa Bacca' ismi tanıdık geldi mi? Evet, doğru hatırlıyosunuz. Arkadaşı Silvia Moro ile birlikte gelinliklerle yola çıkarak otostopla Balkanlar, Türkiye, Arap Ülkeleri ve İsrail'i kat ederek Milano'dan Kudüs'e bir yolculuk planlayan bu iki kadından ne yazık ki ülkemizde yaşayan bir insanımsı tarafından tecavüze uğrayarak öldürülen İtalyan gelin. "Gelinler Yolda" projesinin baş kahramanlarından biri olan Pippa artık hayatta olmasa da yol fotoğrafları serginin Sermet Çifter Salonu'ndaki kısmında sizleri bekliyor. Bu kat biraz daha iç karartıcı diyebilirim. İntihar eden Bakireler, Fatma Bucak'ın Melankoli serisi, Zina adlı çalışma ve Şükran Moral'in rahatsızlık hissi uyandıran Pero İstanbul'da adlı çalışmasının olduğu bu katta serginin ruh haliniz üzerinde olumsuz etkiler yaratabilecek ama etkili bir bölümünü göreceksiniz.














Kazım Taşkent Salonu'ndaki en ilgi çekici eserlerden biri ise Aldo Mondino’nun 1999’da yaptığı “Bizans Dünyası” adlı eseri. Yalnızca rengarenk görüntüsünden kaynaklanmıyor ama bu çekicilik. Yaklaşın biraz. Biraz daha. Yaklaşın yaklaşın. İşte şimdi oldu. Bu capcanlı tablonun neden yapıldığını gördünüz mü sonunda? Orada rengarenk ambalajlarla kaplı bir sürü çikolata duruyor! Süper değil mi? Rengarenk dedim de aklıma geldi:

Gözüm kara, kalmadı yara
Oldum renga rengarenk...
Bazen her şey, sararıp solar
Biz hep renga rengarenk...

Bu da güzel fikirmiş.. Araya şarkı alayım bari bundan sonra yazarken..:)

Neyse, nerede kalmıştık. Serginin bu katından aklımda kalanlar Daniele Galliano'nun "İstanbul'da Punk vs. Erkin Koray" eserinin hikayesiydi. YKY Kültür sayfasından hikayeye ulaşabilirsiniz. Aykut Sarıbaş'ın kahve fallı çalışmalarını da çok beğendim. İnsanın aklına mürekkeple asiti karıştırıp bundan da hoş bir sanat eseri yaratmak gelir mi? Gelmiş işte. Ve yaratıcılık böyle bir şey olsa gerek. Sonra İrem İncedayı'nın o muhteşem toprak tonları da görülesiydi bence.














Benden bu kadar. Hepsi ve daha fazlası için bu hafta sonu planınıza Beyoğlu'nu da ekleyebilirsiniz. Her iki salonda da bu Pazar'a kadar devam edecek olan sergi hafta içi 19.00, hafta sonu ise 18.00'e kadar gezilebiliyor. O zaman size şimdiden iyi gezmeler diliyorum.

Leb-i Derya Bir Kutlama Gecesi

Güneşi batırdık... Ardından mehtabı karşıladık... Sonra ne güneş ne ay kaldı masamızda, koyu bir sohbete daldık... Bu sırada ardı ardına bir sürü şeyi kutlarken devirdiğimiz kadehlerin sayısını unuttuk... Yani kısacası unutulmaz güzellikteki Beyoğlu gecelerinden birini daha yaşadık Cumartesi günü ve bu güzelliğe ev sahipliği yapması için de Leb-i Derya Richmond'ı seçtik.

Bir zamanlar Kumbaracı Yokuşu'ndaki Leb-i Derya'nın müdavimiydik, ama sonra uzun zamandır gitmemiş olduğumuzu fark ettik. Bizim gitmediğimiz bu birkaç yıllık zaman zarfında Leb-i Derya'nın üçlediğini duymuştuk. O yüzden "Beyoğlu'nda bir teras" alternatifleri arasında aklımıza gelen isimlerin başında Leb-i Deryalar yer alıyordu. Richmond'dakini seçtik, iyi ki de öyle yapmışız. Zaten telefonda rezervasyon yaptırırken anlamıştım doğru seçim yaptığımızı. "Tam istediğiniz gibi, süper manzaralı bir masa ayırabilirim size" demişti telefondaki ses. Gerçekten de doğruymuş. Gerçi masaların hepsi (ve bar da) deniz görüyor, ama bizim masamız en ortadaki konumuyla daha bir güzel geldi gözümüze sanki. :)














Uzun zamandan sonra yine Müge&Recep ikilisiyle olan buluşmalarımızdan birini gerçekleştirdik. Dediğim gibi hem onların hem de bizim kutlayacak şeylerimiz vardı. Ama benim kendi içimde yaptığım kutlama bambaşkaydı:

Öncelikle bu Çarşamba Satürn'ün burcumu terk edişini (ve 30 sene boyunca yakama yapışmayacak olmasını) kutladım. Meğer Satürn bu sene Balık Burcu'na sağlam bir ders vermek adına Haziran ayında hiç beklenmedik bir sağlık sorunu falan vermeye karar vermiş. Bu ay Susan Miller'ı biraz geç okuduğum için Haziran boyunca Adana'da yatarken bu durumun farkına varamamıştım ne yazık ki! Meğer her şey bu Satürn'den kaynaklanıyormuş!

İkinci olarak Satürn'ün darbesinin üzerinden altı hafta geçmiş olmasını kutladım. Bir kadeh mi içsem, iki kadehten bir şey olur mu acaba, neyse canım üç kadeh oluversin derken masada biten üç şişe şarapta herkesle aynı paya sahip olduğumu fark ettim! Arada ikram edilen fındıklı votkalar ve en son kahveyle gelen likörü de toplarsak Cumartesi gecesi uzun zamandan sonra ilk kez bu kadar içki içtim. Bu kadar aradan sonra çarpar diye düşünüyordum ama bünye nasıl özlediyse artık sünger misali gelene hayır demedi bir türlü! Zaten babamın doktor arkadaşları kesin beni alkolik sanıyorlardır. Zira her doktor kontrolünde "Güneşe ne zaman çıkabilirim? Spor ne zaman yapabilirim?" sorularına eşlik eden diğer bir soru "Ne zaman alkol alabilirim?" oluyordu. Evet, hepimize hayırlı uğurlu olsun, alkol almaya başladım. Üzüm ye ye nereye kadar, değil mi? :)

Üçüncü olarak görüş alanımdaki kara bulutların dağılmasını ve ufukta güneşli günler olduğunu düşünebilmemi kutladım. Yeniden pozitif düşünebildiğimi fark edişimi kutladım. İsyankar ve öfkeli halimden sıyrılışımı kutladım. Satürn sayesinde aldığım manevi dersleri kutladım. İyi gün ve kötü gün dostlarımı ayırt edebilmiş olmayı kutladım. Kısacası daha da mutlu bir İmge olarak muhteşem dönüşümü kutladım.

Kapanışı da hep birlikte böyle yaptık:














Güleryüzlü ve ilgili servis elemanları, muhteşem bir manzara, harika yemekler, sohbet edebileceğiniz gürültüsüz bir ortam için Leb-i Derya Richmond'ı kesinlikle tavsiye ediyorum. Biz şimdiden kışın bir DOT oyunu çıkışında barında bir şeyler içme planı yaptık bile. (Gördüğünüz gibi plan yapmadan yaşamayı hâlâ beceremiyorum. Acaba son yaşadıklarımdan gereken dersleri çıkaramamış mıyım dersiniz?) Rezervasyon ve İletişim için buraya tıklayabilirsiniz.

Hayatımızdaki güzelliklerin katlanarak çoğalması dileğiyle...

Şıklığıyla Göz Kamaştıran Kadının 100 Vazgeçilmezi

Moda meraklılarına Nina Garcia'yı tanıtmaya gerek yok. Project Runway'in zorlu jürisi ve Elle ve Marie Claire gibi birçok ünlü dergide moda editörlüğü yapmış bir moda aşığı diyebiliriz kendisine. Peki, benim gibi moda ile ilgilenmeyi yorucu bulan bir insanın Nina Garcia ile yolu nasıl kesişebilir dersiniz? Elbette çeviri sayesinde. Huzurlarınızda Nina Garcia'nın İmge Tan çevirisiyle Türkçeleştirilmiş, okuması ve hatta yalnızca Ruben Toledo'nun çizimlerine bile göz atması keyif veren, rengarenk son kitabı Şıklığıyla Göz Kamaştıran Kadının 100 Vazgeçilmezi!

Alkışlar kesildiyse size biraz kitaptan bahsedeyim. Adından da anlaşılacağı üzere kitapta her kadının dolabında bulunması gereken 100 giysi (aksesuar, ayakkabı, çanta da dahil) ele alınıyor. Nina Garcia, bir "moda kurbanı" olmak yerine stil sahibi şık bir kadın olabilmeniz için size gereken tüyoları verirken sizleri deliler gibi tüketim çılgınlığına falan da yönlendirmiyor. Anlayacağınız burada bir bir yapılacaklar, alınacaklar, ‘asla’lar veya ‘mutlaka’lar listesi yok! Kullanılmayan giysilerle dolup taşan bir gardırop yerine uzun vadede kullanabileceğiniz, işlevsel ve şık giysilerle dolu bir gardıroba sahip olmanıza yardımcı olacak fikirler sizi bekliyor.

Arka kapaktan bir alıntıyla kitabın içeriğini çok daha iyi anlayacaksınız:

"...Şıklığıyla Göz Kamaştıran Kadının 100 Vazgeçilmezi arasında minik siyah elbiseden saç örgüsü kazağa, bikiniden takım elbiseye, trençkottan beyaz gömleğe kadar pek çok klasik parçanın yanı sıra kaftan, kürk, egzotik deri çanta gibi iddialı parçalara da yer veriliyor. Kot pantolon ya da kemer gibi oldukça sıradan veya hayvan deseni ya da kırmızı ruj gibi fazlasıyla cesur parçaları kullanmanın inceliklerine değiniliyor. Ufacık detayların çok büyük farklar yaratabileceği giyim konusunda işin uzmanına danışmak istiyorsanız Nina Garcia’nın listesine mutlaka göz atmalısınız..."

Modaya da el atan İmgeleme'den muhteşem bir moda etkinliği ile ilgili bir yazı daha gelecek, ama görselleri beklediğim için büyük olasılıkla onun için önümüzdeki haftayı bekleyeceğiz. Olsun! Siz o sırada ne yapacaksınız? Tabi ki hafta sonu kitapçılara (ya da buraya) akın ederek raflardaki 100 kitabını bitireceksiniz! :)

İyi hafta sonları..

Ustalar ve Çıraklar 2

Birincisini kaçırdığım Ustalar ve Çıraklar sergisinin ikincisini kaçırmamak için dün Teşvikiye'de bulunan Galeri Işık'a doğru yola koyuldum. Işık Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi öğrencilerinin desen, iki ve üç boyutlu tasarım, temel fotografi, teknik çizim ve perspektif gibi derslere yönelik gelişim süreçlerini gösteren çalışmalarının sergilendiği Ustalar ve Çıraklar 2 sergisinde öğrencilerin yanı sıra Ahmet Öner Gezgin, Maria Sezer, Hasip Pektaş, Beril Anılanmert, Mustafa Pilevneli ve Seyyid Bozdoğan'ın eserleri de görülebiliyor.

Sergiden hoşuma gidenleri aşağıda görebilirsiniz.

İlk olarak "Sanatçının ne istediği kadar oluşturacağı sanat yapıtının ne istediği de önemlidir" diyen Seyyid Bozdoğan'ın "Mekanda Görsel Gezinti" adlı yağlıboya tablosu:













Sonra "sanatının her türlü malzeme ve tekniğe hakim olduğunu" söyleyen Mustafa Pilevneli'nin "İstanbul"u:











Bir de Ahmet Öner Gezgin'in karışık teknik (gümüş jelatin baskı + alçı) kullanarak ortaya çıkardığı "Sevdalı Bulut" adlı eseri:















Unutmadan bir de hakkında herhangi bir açıklama göremediğim şöyle bir çalışma vardı ki adını sanını bilmememe rağmen hoşuma gitti:












Işık Üniversitesi GSF akademisyenleri ve öğrencilerinin yıl boyu sürdürdüğü çalışmalara dair resim, heykel, seramik ve baskıresim gibi farklı dalların eserlerinden oluşan sergi 17 Ağustos 2010 tarihine kadar ziyaret edilebiliyor. Küçücük bir sergi olduğunu belirtmemde yarar var; büyük beklentilerle gitmeyin derim. (Benim çok sık önünden geçtiğim bir yer olduğu için genellikle Galeri Işık'taki sergilere göz atma fırsatım oluyor, ama uzaklardan kalkıp gelip de "İmgeleme yüzünden hayal kırıklığı yaşadık" dememeniz için ben uyarımı yapayım. Bu biraz mini bir sergi, ona göre!)

Hem ustaların hem de çırakların ellerine sağlık ve bu sergi serisinin devamının gelmesi dileğiyle...

1 Film & 1 Kitap: Chloe & Sergüzeşt

Uzun zamandır yaşamadığımız bir şeyi yaşayarak yaz mevsiminde sinemaya gittik. Hem de benim sayemde! Diyorum ya bu sene çok farklı bir yaz yaşıyorum. Julianne Moore, Liam Neeson ve Amanda Seyfried'ın başrollerini oynadıkları Büyük Hata-Chloe filmini izledik geçen Cuma akşamı. Film 18+ izleyicilere yönelik ama o kadar şiddet, gerilim, cinsellik içeriyor mu emin değilim. Yani şiddet ve gerilim yönü bence çok zayıf ama Julianne Moore'un yaşına rağmen muhteşem fiziğiyle rol aldığı cesur bir sahne var ki "asla öpüşmem, sevişmem" diye marifetmiş gibi açıklamalar yapan "oyuncuların" görmesi gereken cinsten diye düşünüyorum.














Neyse... Gelelim filmin konusuna. Her biri kendi alanında başarılı, dışarıdan bakıldığında "mükemmel aile" tablosu sergileyen ama kendi içlerinde iletişim kopukluğu yaşayan üç kişilik zengin bir aile var başrolde. Üstelik karı-koca orta şiddetli orta yaş bunalımları yaşıyorlar. (Çocuk da eksik kalmıyor ve ergen bunalımı yaşıyor, ama filmle ilgisi olmadığı için bu noktayı pas geçiyorum.) İşte bu orta yaş bunalımı sırasında kadının kocasının Miranda adlı bir kız öğrencisinden telefonuna gelen bir mesajı görmesiyle birlikte içine bir kurt düşüyor: kocam beni aldatıyor mu? Aldatıp aldatmadığından emin olmak için de adamın peşine bir fahişe takıyor!

Filmden çıkarılan ana fikirler: İletişim kopukluğu yüzünden ufacık sorunlar öldürücü boyutlara ulaşabilir! Kadının yaşadığı orta yaş bunalımı erkeğe göre çok daha hastalıklı ve sapkınca olabilir! Kadının orta yaş bunalımı beyindeki sağlıklı düşünme merkezini de etkilemektedir. Öyle ki filmde gördüğümüz üzere kadın "Tiieeeyyyt, kim ulen bu Miranda denen küçük fahişe?" diye kocasına sormak yerine önce kendini yiyip bitirir ve sonra da daha büyük ve feleğin çemberinden geçmiş bir fahişeyi kocasına musallat eder! Kulağa mantıklı geliyor mu?

İzlerken sıkılmadım. Hem de onuncu dakikada filmin gidişatını olduğu gibi tahmin etmiş omlama rağmen. Filmin sonunu tahmin etmemde adının da büyük etkisi oldu. Kim çevirdiyse halt ederek Büyük Hata diye isim koyarsa olacağı bu zaten! Julianne Moore'un o yaşta ne kadar güzel göründüğünü, botlarını, haki yeşili hırkasını ve çantalarını ağzım açık izledim. Amanda'nın ise saç ve cilt kalitesine hayran oldum. Bence tüm karakterler oynadıkları role fazlasıyla gitmişlerdi. Ama yine de bana kalırsa yapacak daha iyi bir işiniz yoksa bu filme gidin derim.

Kitap önerim ise Türk klasiklerinden olacak: Sergüzeşt. Çerkez asıllı, dokuz yaşında, kul cinsi bir esir kızının Esirci Hacı Ömer tarafından hastalıksız olarak Mustafa Efendi'nin haremi için kırk Osmanlı lirası karşılığında hanımına teslim edilmesiyle başlıyor bu macera. Adı Dilber olarak değiştirilen küçük esirin hem o evde hem de sonraki evinde yaşadıklarının konu edildiği roman bir çırpıda okunuyor. Celal Bey'le yaşadıkları kısa süreli gönül ilişkisi, zorunlu olarak ayrılmaları ve her ikisinin de ayrı ayrı mutsuzluğa sürüklenmelerinin anlatıldığı hikayede kimi zaman ağlayabildiği kimi zaman kendinde ağlayacak gücü bile bulamadığı acılarına şahit oluyoruz çaresiz Dilber'in. Bu kısacık roman bittiğinde aklıma yer eden cümle de şu oluyor:

"Ağlamak uğradığımız felaketlere karşı vücudumuzda kalan gücün çığlığıdır. Ağlayamadığımız zamanlar, bizde o gücün de yok olduğu zamanlardır ki, onun yerine geçen etkili sessizlik, en şiddetli acının yarattığı göz yaşlarından daha yakıcıdır."

Neşeli Tabaklar :)

20 yıldır Türkiye’nin en önemli sanat yönetmenlerinden biri olan Sırma Bradley'nin sofralara neşe getiren tasarımlarına göz atmak ister misiniz? Bu haftaya gülümseyerek başlamak için ilk yazımda İngilizlerin ünlü aşçısı Jamie Oliver’ın ablası denilen ve yaptığı programlarla sanat ve tasarım tecrübesini sofralara aktaran Sırma Bradley'ye yer vermek istedim.

Önce Showmax kanalında sonra da “Her şey için Berna Laçin” programında her gün 4er dakikalık bölümleriyle ekranlarda görünen "Neşeli Tabaklar" ile tanışmam ODTÜ'lü bir arkadaşım sayesinde oldu. Açıkçası ben sabah kahvaltısında simiti aşağıdaki gibi servis etmek için uğraşır mıyım bilmiyorum ama Sırma Hanım'ın kendi evindeki doğal bahçesinde çektiği programlar sayesinde mutfak meraklılarının hoşlarına gidebilecek sunum alternatifleri bulabileceklerini düşünüyorum.

İşte size birkaç örnek:


















Bu arada Duvara Karşı, Yaşamın Kıyısında ve Gönül Yarası gibi filmlerin sanat tasarımlarını üstlenen Sırma Bradley'nin sanat yönetmenliğini yakında Yavuz Turgul’un çektiği başrollerde Şener Şen ve Cem Yılmaz'ın oynadığı “Av Mevsimi”nde de görecekmişiz.

Hayatımıza tat ve neşe katan böyle yaratıcı insanların katlanarak çoğalması dileğiyle hepimize güzel bir hafta diliyorum.